Les Oiseaux Bleus

Geeft vleugels aan de hoop

Verslag tweede week

Koetsjes:
Normaal ga je met deze koetsjes wanneer je net getrouwd bent. Nu mochten de kinderen met de koetsjes en wij mochten met ze mee.

Koetsjes:
Normaal ga je met deze koetsjes wanneer je net getrouwd bent. Nu mochten de kinderen met de koetsjes en wij mochten met ze mee. We gingen in twee etappes. De eerste groep ging eerst met de bus naar Bizerte, daar stonden de koetsjes al klaar. De bus ging terug om de tweede groep op te halen. Het was een super timing. Toen de tweede groep aankwam met de bus was de eerste groep net uit de koetsjes gestapt. De kinderen hadden een lach van oor tot oor. In de avondzon in een koetsje langs de kust van Bizerte. Je voelde je als prins of prinses in de koets, zwaaiend naar de mensen langs de kant van de weg, er was zelfs een koets bij die zo uit het sprookjesverhaal Assepoester gereden kwam (een paars met roze pompoen). We sloten af met wat drinken op een terrasje en dan terug met de bus naar de jeugdherberg.

Georganiseerde avond:
Speciaal voor de hele groep was er een avond georganiseerd met als thema muziek (als ik het goed begreep door de directeur van de jeugdherberg). Er was een locale band, er werd muziek gemaakt, de voetjes gingen van de vloer. Bijna alle kinderen waren aan het dansen.
De scouting had verschillende dingen voorbereid en een school voor gehandicapte kinderen liet een toneelstuk zien wat ging over de natuur en het klimaat, hoe je hier op een goede manier mee om moest gaan. Als afsluiting kregen alle kinderen een presentje. Wat een top avond was het en wat bijzonder dat dit voor ons werd georganiseerd.

Vissenjacht:
De groepen werden samengesteld. Als echte vossen/ vissen ging de jacht beginnen. Wat waren ze fanatiek om alle puzzelstukjes te verzamelen. Ze renden of rolden zo snel ze konden van het ene spel naar het andere spel. Wanneer het spel afgelopen was verdiende ze een puzzelstukje. Er waren verschillende spellen, maar eerst moesten de kinderen ze zien te vinden. Als alle spellen gespeeld waren was het nog puzzelen om de kleurplaat weer heel te krijgen.

Spelletjes parcours:
De groepen werden in kleine groepjes verdeel door een kleur armband (touwtje). De groepjes gingen van spel naar spel. Denk dan aan; koekhappen, bowlen, zaklopen, de kleurendans (dansen op muziek als muziek stopte hoorde je een kleur, deze kleuren hingen in een hoek van het veld, daar moest je dan snel heen gaan), voetballen, enz.

Waterspelen:
Natuurlijk was één keer waterspelen niet genoeg. Er werden emmers en gootstenen gevuld met waterballonnen. Natuurlijk was er al wat voorpret bij het vullen van de waterballonnen. Het werd een groot waterballonnen gevecht. En daarna met zijn allen het terrein weer waterballonvrij maken.

Bonte avond:
De kinderen van de school en het weeshuis hadden allemaal wat voorbereid om te laten zien en horen. Die middag was iedereen iets eerder opgestaan, een wat kortere siësta om nog te oefenen voor de bonte avond. Een lied, muziek met trommel, een gedicht, een toneelstuk over de zintuigen. Wat was het mooi om te zien hoe enthousiast en sommige een beetje verlegen op het podium stonden. En natuurlijk was er muziek tussendoor om op te dansen. Het lied van de “hokey pokey” kon zeker niet missen.
Ook de begeleiders hadden wat voorbereid. Het groepslied kwam voorbij 1,2,3,4,5,6,7,8………….. (togheter we can change the world), Syahamba, enz. De Tunesiërs en Nederlanders stonden door elkaar. Het was super gaaf om samen te zingen.
De Nederlandse jongeren lieten het vissenverhaal zien. Wat ging over: Regenboog, beter bekend als de mooiste vis van de zee, en zijn vrienden hebben het heel gezellig met elkaar. Er is gelukkig ook altijd meer dan genoeg te eten. Het water zit vol met piepkleine waterbeestjes. Hmmm, die zijn lekker! Als er een walvis opduikt, voelen de vissen zich niet meer veilig. Waarom blijft dat grote beest altijd zo dicht bij hen in de buurt? Toch niet alleen om naar al die glinsterende schubben te kijken? Na een angstig watergevecht probeert Regenboog om vrede te sluiten.
Het werd afgesloten door Hamza, één van de Tunesische begeleiding (18 jaar). Hij liet zijn eigen geschreven rap horen.
Wat was het weer een top avond alhoewel sommige kinderen toch wel aanvoelde dat het einde naderde en het de laatste avond was.
Ook was er aandacht voor alle begeleiders die tijdens het kamp jarig geweest waren; Renate, Rianne, Christa, Hamza en ikzelf.


Afscheid:
En toen was het alweer voorbij met de kinderen. Het laatste ontbijt samen. De bus werd ingeladen.
Als eerste ging de school (Isebella) met de bus weg. Veel kinderen gingen met tranen in de ogen de bus in. Het was mooi om te zien hoe de kinderen van de twee verschillende scholen afscheid van elkaar namen. Op onze kamer lag een jongen ( 18 jaar) van Isebella en een jongen (10 jaar) van Sidi Thabet. Tijdens het kamp nam de jongen van 18 steeds meer verantwoording over de jongen van 10. Het leken wel broers van elkaar, niet qua uiterlijk, maar wel hoe ze met elkaar om gingen. Met het afscheid knepen ze elkaar ongeveer fijn. Ik stond er met een brok in mijn keel en vochtige ogen naar te kijken.
Wachten ………
Daarna was het de beurt aan Gera en Tarik
Wachten ……… Wachten ………..
Wat duurt wachten soms lang…………
Als laatste ging dan ook Sidi Thabet.
En toen was het leeg ………………


Laatste middag:
Het was wel raar om daarna in een bijna lege eetzaal met elkaar te lunchen. Een paar uur geleden zat hij nog afgeladen vol met kinderen, die aan het eten en kletsen waren. En nu was het soms gewoon stil.

’s Middags kon je kiezen wat je wilde doen. Nog een keertje strand of op het terrein spelletjes doen.
Iedereen pakte zijn eigen tas netjes in en de G en F site moest leeg en opgeruimd zijn. We sliepen de laatste avond aan de kant waar we allemaal begonnen waren

Het laatste avondmaal (in Tunesië):
Met de groep begeleiders die er nog was, naar Bizerte eten. Samen in de bus. Een drukte van jewelste, zingen dansen, gek doen of het alleen gade slaan. We zaten buiten aan een lange tafel. Pizza of ander lekkers hadden ze er. De Tunesische begeleiding werd in het zonnetje gezet.
Na het eten gingen we met de bus terug naar de jeugdherberg. Het zou een kort nachtje worden. De één koos ervoor om te gaan slapen, de ander maakte er buiten nog een korter nachtje van.

Vertrek Tunesië:
Om 4 uur ’s ochtends werd de bus dan ingeladen met onze eigen koffers. Op weg naar het vliegveld lag meer en deels te pitten. De mensen die wakker waren, konden een super mooie zonsopgang zien. De koffers inchecken ging beduidend sneller dan op Schiphol. We werden door dierbare Tunesische vrienden uitgezwaaid. Ook hier werd wel een traantje weg gepinkt. De douane door, de bus in, het vliegtuig in, een plekje zoeken, zitten en bijna gelijk opstijgen.

Aankomst Schiphol:
Op Schiphol stond het vol met familie en dierbare vrienden. Wat een warm ontvangst. Eén van de ouders had gezorgd voor een broodje kaas en chocomelk en een roosje.

Na aankomst was het één wirwar en chaos in mijn hoofd van wat wij allemaal hadden meegemaakt. Nog in een Tunesische roes werd ik al snel in de Amsterdamse realiteit gezet. Op zondagochtend kwam ik erachter dat mijn brandweerrode omafiets niet meer aan de paal stond, waar ik hem voor ik weg ging aan vast had gezet. En als je niet oppast word je opgeslokt door alleen dat!!!
Maar nu een week later, heb ik alles redelijk op een rijtje gekregen. Maandag zat ik in de roeiboot op de Amstel. Het had de hele dag al geregend, maar nu was het gelukkig droog. We gingen langs Carré, sloegen af richting het Nemo. En ik kwam tot de conclusie; Nederland is toch ook wel mooi. En wat boffen wij toch maar met alles wat wij hebben (ook al ben ik dan nu even fietsloos)

Groetjes Amarens


Oct 2012
Jul 2012
Jul 2011
Jun 2011
Aug 2010
Jul 2010
Jul 2009
Jun 2009
Oct 2008
Jul 2008
Aug 2007
Oct 2006
Aug 2006
Apr 2006
Sep 2005
May 2005
Dec 2004
Jul 2003
Jan 2002
Jul 2001
Aug 1999

© 2013 Les Oiseaux Bleus Contact Me