Les Oiseaux Bleus

Geeft vleugels aan de hoop

Van Kef naar Bizerte

Helaas, op het water konden we lang wachten. Ondertussen gingen de werkzaamheden op het centrum gewoon door.

Helaas, op het water konden we lang wachten. Ondertussen gingen de werkzaamheden op het centrum gewoon door. We hebben geschilderd, schoongemaakt en de mensen onder ons die iets technischer onderlegd zijn hebben getracht het een en ander te repareren, zoals lampen, rolstoelen en speeltoestellen. Als we geluk hadden konden we het water gebruiken van de tuinslang, Dat was dan wel grondwater, maar het was tenminste iets. Het was trouwens wel gezellig hoor, met de hele club onder de tuinslang. Naar de WC gaan was dan weer iets minder prettig, omdat hij niet doorspoelde. We moesten daarom onze ontlasting gewoon met een emmertje of een pannetje water doorspoelen. Fijn voor de mensen die al na een paar dagen aan de diaree waren.
 
Woensdagavond zijn we bij de ouders van Sabri in El Kef op bezoek geweest. Ans logeert daar de hele week. We kregen daar Tunesische koffie en thee aangeboden en de vader van Sabri vertelde over de geschiedenis van Tunesie. Daarna deden we, op zijn verzoek, een rondje met hoe iedereen heet, wat iedereen doet en wat hij of zij van Tunesië vind. Toen de thee op was en iedereen aan de beurt was geweest, gingen we naar het dakterras voor een prachtig uitzicht over El Kef. De volgende dag moest alles worden schoongemaakt en opgeruimd, omdat dit onze laatste dag in El Kef zou worden en we moesten de boel natuurlijk netjes achterlaten. Inmiddels deed het kraanwater het ook weer.
 
's Avonds zijn we naar Melleg geweest, een restaurantje aan een heel groot meer. Het was ongeveer 3 kwartier rijden met de bus. Het was er prachtig. De zon was al bijna onder toen we aankwamen. Aan de overkant van het meer ligt Algerije. Het restaurant was gewoon in de buitenlucht met een grote rieten dak. Het lag op een heuvel en we keken uit over het meer. Het eten was prima en het was heel erg gezellig. Het was al laat toen we weer terug waren in El Wifek en de volgende morgen werden we om 6 uur gewekt, omdat het de bedoeling was dat we om 7 uur zouden vertrekken.
 
Om iets voor 7 kregen we niet zo leuk nieuws te horen. De vader van Taufik (onze chauffeur) was een paar uur geleden overleden. In Tunesië worden mensen dezelfde dag nog begraven. Ook de ceremonie is op die dag, maar Taufik kwam toch nog langs om te helpen de koffers op de bus te binden. Iedereen had het met hem te doen en troostte hem. Om half 9 vertrokken we dan toch richting Bizerte, Lotvi had snel een andere chauffeur weten te vinden. Vlak voor de siësta kwamen we aan in de jeugdherberg waar we de komende dagen verblijven. Een paar mensen zijn meteen naar het strand gegaan, anderen wilden het stadje bekijken en weer anderen kozen ervoor om even uit te rusten en wat bij te slapen.
 
Zaterdag en zondag hadden we 2 vrije dagen. De meeste hebben vooral op zaterdag vele dinars uitgegeven. Ook hebben we met een groepje heerlijke chocolade crêpes gegeten in het centrum en daarna een waterpijpje gerookt. Het was fijn om even twee vrije dagen te hebben. Zo konden we aan Bizerte en de jeugdherberg wennen voordat de kinderen komen.
 
Vanmorgen hebben we een vergadering gehad over wat de komende dagen gaat gebeuren en de kamerindeling is bekend gemaakt. Na de siësta werd iedereen vriendelijk verzocht mee te helpen alles schoon te maken, want morgen komen de kinderen. We hebben allemaal erg veel zin in het kinderkamp en als het aan ons lag mochten ze vandaag al komen.
 
Heel veel liefs namens iedereen van de Tunesiëgroep, Sylvia.


Oct 2012
Jul 2012
Jul 2011
Jun 2011
Aug 2010
Jul 2010
Jul 2009
Jun 2009
Oct 2008
Jul 2008
Aug 2007
Oct 2006
Aug 2006
Apr 2006
Sep 2005
May 2005
Dec 2004
Jul 2003
Jan 2002
Jul 2001
Aug 1999

© 2013 Les Oiseaux Bleus Contact Me