Les Oiseaux Bleus

Geeft vleugels aan de hoop

Een radioploeg voor een intervieuw

Wat heel leuk is om alvast te noemen, is dat we publiciteit hebben gehad voordat de kinderen aankwamen

Lieve lezers,

Ik heb niet kunnen lezen wat er eerder aan verslagen is geplaatst dus ik hoop niet dat ik in herhalingen val ;)

De eerste helft van het kamp zit er al weer op en ik zal wat schrijven over mijn eigen ervaringen.

Wat heel leuk is om alvast te noemen, is dat we publiciteit hebben gehad voordat de kinderen aankwamen: omdat we hier als een soort evenement worden beschouwd door de lokale bevolking, stond er op dag 3 ineens een radioploeg op de stoep die vroegen of ze ons mochten interviewen voor de Tunesische radio over waar we precies mee bezig zijn. Dat interview hebben we gegeven en ook ons teamlied gezongen, erg gaaf en wie weet wat het teweeg brengt.

Toen de kinderen afgelopen woensdag aankwamen zat ik eerlijk gezegd even in een dipje. Hoe moet dat nou allemaal met deze kinderen met hun handicap en de nodige verzorging? Ik heb zelf 0,0 ervaring met het werken met deze mensen. De meeste kinderen zitten daarnaast onder de littekens waarvan ik de oorzaak liever niet weet. Hoe bijzonder is het dan vervolgens dat deze kinderen je met vol vertrouwen en enthousiasme tegemoet treden zonder dat ze je kennen . . .

De eerste avond toen ik een meisje op bed ging leggen en haar dus hielp met de pyjama aantrekken, ging dat kennelijk een beetje klungelig want ik werd compleet door haar uitgelachen en ze kreeg er zelfs de slappe lach van! Dat brak voor mij het ijs. Dat ik haar zo aan het lachen kreeg terwijl ze autistisch en in zichzelf gekeerd is.

Zo begin je te beseffen dat je eigenlijk, ook onbedoeld, meer kunt dan je zelf denkt. En dat geldt zeker ook voor de kinderen ! Van die kleine dingetjes als het zelf de douche aan kunnen zetten, elkaar helpen met van alles, etc . Mooi om te zien hoe trots ze dan op zichzelf zijn. Heel gaaf is ook dat 1 van de jongetjes in een rolstoel, eigenlijk met een rolstoel want hij liep er steeds zoveel mogelijk achter omdat hij zo graag wilde lopen ondanks zijn handicap, een nieuwe rollator heeft gekregen waar hij dus makkelijker mee kan lopen maar er ook op kan zitten, hij is zo ontzettend blij ermee, geweldig!

Het is allemaal niet makkelijk, maar het is een ontzettend leuke groep kinderen en begeleiders.

Ook super om te zien hoe de drie moeders van het weeshuis langzaam maar zeker met de groep integreren. Het voelt als een grote familie. En die stralende ogen, daar doe ik het voor!

Lieve groetjes, ook van de rest,
Veronique

Oct 2012
Jul 2012
Jul 2011
Jun 2011
Aug 2010
Jul 2010
Jul 2009
Jun 2009
Oct 2008
Jul 2008
Aug 2007
Oct 2006
Aug 2006
Apr 2006
Sep 2005
May 2005
Dec 2004
Jul 2003
Jan 2002
Jul 2001
Aug 1999

© 2013 Les Oiseaux Bleus Contact Me