Les Oiseaux Bleus

Geeft vleugels aan de hoop

Nog 1 keer knallen, en dan...

Woensdagochtend begon voor ons weer zoals elke ochtend begon. Eén van onze kinderen is als eerste wakker, blijft netjes rustig liggen totdat de wekker af is gegaan en zijn de begeleiders er dan nog niet uit, dan is naar het schijnt onder de voeten kietelen van de duidelijk nog niet uitgeslapen persoon de enige oplossing om ervoor te zorgen dat die wél wakker wordt.

Woensdagochtend begon voor ons weer zoals elke ochtend begon. Eén van onze kinderen is als eerste wakker, blijft netjes rustig liggen totdat de wekker af is gegaan en zijn de begeleiders er dan nog niet uit, dan is naar het schijnt onder de voeten kietelen van de duidelijk nog niet uitgeslapen persoon de enige oplossing om ervoor te zorgen dat die wél wakker wordt. Christa onderging dit ritueel vrijwel elke ochtend en bleef er dan ook nu erg kalm onder. Eenmaal uit bed, en in de rolstoel op naar het ontbijt bleek het weer een lekker warme dag te worden. Vandaag zou het de laatste volle dag zijn van het kinderkamp. De begeleiders en de kinderen hadden er allebei zin aan om er een supervrolijke dag van te maken! Na het ontbijt, dat bijna elke dag bestond uit heerlijke verse roomboter croissants maakten we ons op voor de busrit richting het strand. Dat was ondertussen routine geworden en ging daarom ook razend snel. Binnen een half uurtje waren alle rolstoelers op het strand en waren de kinderen, met hun zwemband of reddingsvest aan, zwem-klaar. Het wachten was nu op de andere 2 bussen met begeleiders, koekjes en kinderen. Zo gauw als het lint uitgezet was in het water, zo snel kwamen ook de kinderen de machtig lekkere verfrissende zee instormen om zo elkaar nat te spetteren, als een krokodil op je handen door het water te zwemmen of gewoon lekker aan de waterrand te zitten. Omdat het vandaag de laatste dag zou zijn dat we naar de zee gingen, planden we in dat we langer zouden blijven dan normaal. Het was een zichtbaar feest voor iedereen, want ook wij jongeren konden wel wat verkoeling gebruiken. Ik voor mij vond dat het tijd was me aan te sluiten bij de krokodillenbrigade, maar al snel werd ik door de kinderen omgetoverd tot een soort watertaxi. U kunt het vast al raden, heel veel meer kinderen wilde op mijn rug door het water heen gesleept worden en ook mijn brede rug kan dat na geruime tijd niet meer aan, en dus was de taxi kapot. Dit bleek geen probleem, want met 4 man sterk kun je de taxi ook door het water heen slepen. Net zo leuk en zo ging ik dus met aan mijn armen en benen een kind als een aangespoelde walvis terug de zee in. Wat een jolijt! Van al dat zoute water krijg je uiteindelijk wel ontzettend veel dorst, en gelukkig hadden de helden die daar aan dachten vers water mee genomen vanaf de jeugdherberg. Samen met een koekje van Sidi Thabet was dat een ware traktatie zo op de warme Tunesische ochtend. Na een korte pauze weer de zee in. Het blijft leuk! Helaas, alles heeft een eind: wij moesten met de hele club terug naar de jeugdherberg. Eenmaal daar ging het doucheritueel van start, wat zonder problemen verliep. Daarna een smakelijke lunch en toen een verdiende siësta. Die middag zou leuk worden, immers de kids hadden de dag ervoor geoefend voor hun optreden die straks vertoond mocht worden. Maar eerst lekker slapen. Na de siësta kwam de middag waarop we hard gestudeerd hadden. A.G.I.M. Kef begon met een gezellige en leuke dans die ons helemaal in de sfeer bracht (lees Tunesische danssfeer). Gelijk erachteraan kwam Sidi Thabet met een modderspetterend spel waarbij 6 deelnemers (2 jonge mensen, 4 Tunesiërs) de ander op de ontblote delen zo snel mogelijk moesten insmeren met modder. Maar al snel liep dat uit tot een ik-zit-onder-modder-en-ga-je-knuffelen spel. Hilariteit alom! Van al dat gedans en geklieder krijg je ontzettende dorst en daarvoor was er heerlijke limonade! Toen kwam het stuk van Mateur, waarin ik zelf ook een bescheiden rolletje speelde: in 2 rijen van 4 vlagden de kinderen mee op een traditioneel vaderlandslied en performde daarbij ook nog een parmantig dansje. Tevens was er een toneelstukje met daaronder een muziekstuk wat alle Tunesische kinderen bleken te kennen. En toen, toen was het de beurt aan ons Nederlanders. Het stuk wat we ook eerder in Tunis hadden opgevoerd stond weer op het programma, alleen was het nu nog eventjes een paar graatjes warmer en werd mijn papieren baard wel heel soepel van al dat zweet. Toch ondanks de hitte en het feit dat het alweer een tijdje geleden was, zodat we soms elkaar een beetje aankeken 'wat nu?!', bleek het stuk toch goed ontvangen door de kinderen en kregen we een daverend applaus aan het einde van ons stuk. Na al deze entertainment waren er nog heel wat cadeautjes voor de Hollanders, die wij met enige gepaste bescheidenheid ontvingen. En daarna was de avond alweer om. Donderdagochtend was vreemd. De kinderen snapten al via de picto's dat vandaag weggaan betekende. Niet leuk, helemaal niet als je bij het ontbijt al gepakte koffers ziet staan. Langzaam maar zeker kwam het moment steeds dichterbij dat we zonder kinderen zouden zitten. Eerst vertrok de school uit El Kef, immers die hadden hun eigen bus mee. Daarna ging Mateur terug naar huis en als laatste Sidi Thabet. Aan glimlachjes door de tranen heen zag ik dat de kinderen heel veel genoten hadden van het kamp, maar wij net zo, want met de groep konden we een flinke soeppan traantjes vullen. Het bewijs dat het voor beide partijen een ontzettend bewogen, gezellige 10 dagen is geweest. De rest van de donderdag was leeg. Vreemd leeg, zonder de gekke trekjes van de kinderen, zonder het enthousiaste geschreeuw van een voetballend jongetje, maar met rust. Die rust zochten we op bij de zee, waar ik in slaap viel, gelukkig ondertussen voldoende gebruind om niet in te verbranden. Ook zijn er een aantal later de stad in geweest, om een cadeau te kopen voor Yvette, die was namelijk de volgende dag jarig! We hebben een mooi fotoalbum uitgezocht, en hebben een paar leuke foto's uitgezocht van onze camera's waarna die uitgeprint konden worden. We hadden een plasticstoel versierd met allemaal ballonnen en slingers voor de jarige. Geblinddoekt kwam ze een kamer uit, en we begonnen met z'n alle spontaan Hollandse en Tunesische verjaardagsliedjes te zingen. Ook dit was weer erg gezellig... We zijn heerlijk gaan slapen, al was het wel wat vreemd om geen kinderen te horen, geen spastische jongen die zich omdraait op het meest krakende bed. Geen gesnurk (dat was dan wel weer goed.) Ook vrijdag was een hele vreemde dag. Vooral erg stil, zo zonder kinderen Ter afsluiting van weer een geweldig zomerproject gingen we nog uit eten. Daar was het erg gezellig, en hebben we heerlijk gegeten en cadeautjes gegeven en gekregen. Toen het zaterdag 3 uur in de ochtend was, gingen we de laatste dingetjes inpakken, kamers opruimen, en de koffers op het dak van de bus. Toen was er even tijd om wakker te worden, en afscheid te nemen van de jeugdherberg. Toen we de koffers hadden ingecheckt, gingen we een bakkie koffie drinken. Tot onze verrassing kwamen er enkele Tunesische vrienden speciaal naar het vliegveld om ons uit te zwaaien. Weer een afscheid, ook dit viel erg zwaar. Daarna ging het eigenlijk erg vlot, en zaten we in het vliegtuig. Op schiphol aangekomen, was het door de douane en erg lang wachten op onze koffers. Nog een afscheid, nu van de mensen waar de 3 weken lief en leed mee hebt gedeeld. En toen kwamen we aan in de ontvangsthal, waar we hartelijk werden begroet door vrienden en familieleden, wat erg fijn was. Het einde van 3 geweldige weken! Groeten namens de Tunesiëgroep Martin en Christa

Oct 2012
Jul 2012
Jul 2011
Jun 2011
Aug 2010
Jul 2010
Jul 2009
Jun 2009
Oct 2008
Jul 2008
Aug 2007
Oct 2006
Aug 2006
Apr 2006
Sep 2005
May 2005
Dec 2004
Jul 2003
Jan 2002
Jul 2001
Aug 1999

© 2013 Les Oiseaux Bleus Contact Me