Les Oiseaux Bleus

Geeft vleugels aan de hoop

KONINKLIJKE AANDACHT

Op woensdag 7 september werd de ambassadeur van Tunesië, mevrouw Aoui, ontvangen door onze koningin. Dit is een traditie als een ambassadeur na zijn of haar werktermijn vertrekt uit Nederland. Enkele weken voor die dag ontving ‘madame J.W. Kool-Ruis’ van de Tunesische ambassade een uitnodiging om bij de afscheidsbijeenkomst aanwezig te zijn.
Tekst J. van der Linden
Op woensdag 7 september werd de ambassadeur van Tunesië, mevrouw Aoui, ontvangen door onze koningin. Dit is een traditie als een ambassadeur na zijn of haar werktermijn vertrekt uit Nederland. Enkele weken voor die dag ontving ‘madame J.W. Kool-Ruis’ van de Tunesische ambassade een uitnodiging om bij de afscheidsbijeenkomst aanwezig te zijn.
Zij was verrast en vereerd. De aanleiding voor deze uitnodiging is de bijzondere relatie van mevrouw Aoui met zuster Kool-Ruis uit Delft. Sinds jaren is er een warm en open contact met de ambassadeur in verband met het project in El Kef. Een contact dat verdiept werd door de schokkende gebeurtenissen op 11 september 2001. Zuster Kool schrijft daarover: ‘(…) een dag van diep verdriet bij ons beiden. In een gesprek enkele dagen later, hebben we elkaar getroost en intens gesproken over het belang van werken aan vrede en vertrouwen.’ Op die basis is de achterliggende jaren samengewerkt en dat maakt deze 7e september heel bijzonder. Zuster Kool schrijft over die dag:
‘Woensdagochtend, vlinders in m’n buik, bezoek aan de kapper en dan naar Huis ten Bosch. Een saluut door de erewacht en over de rode loper de trap op. Attent begeleid door personeel van “het Huis”. Als enig genodigde vrouw tussen negentien eerbiedwaardige mannen, met het gevoel “doe ik het wel goed?” loop ik door Huis ten Bosch. Ik ken geen enkel protocol. Wat een eer hier te worden ontvangen door onze koningin. Een handdruk, majesteit, en direct alle aandacht voor het project in El Kef. Een welkomstwoord tot de ambassadeur door de koningin. En, zoals vooraf gevraagd, mag ik wat vertellen over onze relatie met Tunesië, van mij met de ambassadeur, over El Kef, over Les Oiseaux Bleus. Zeer belangstellend stelt de koningin vragen over m’n werk op de Maurice Maeterlinckschool, over het verschil tussen tytyl en mytyl. Over de jongeren van Het Apostolisch Genootschap. Over het unieke karakter van dit project, de onbaatzuchtige inzet van zo velen, over welke taal er gesproken wordt, over de taal van gebaren en liefde. De koningin doet een oproep aan de ambassadeur om in Tunesië meer aandacht te geven aan de gehandicapte kinderen en te zorgen voor meer onderwijs voor hen.
Veel respect, zo zegt de koningin, heeft zij voor de jonge mensen die daar als vrijwilliger werken. Zij spreekt over het belang van integratie, vooral in deze tijd. Over vertrouwen dat opnieuw moet worden opgebouwd. Deze projecten zijn van groot belang als tegenhanger van het terrorisme.
Tijdens de lunch wordt er gesproken over van alles en nog wat, van een wesp die lastig is tot Het Apostolisch Genootschap dat de koningin bleek te kennen als een klein kerkgenootschap met specifieke waarden voor de samenleving. Trots gloeit in mij; kon iedereen dit maar meemaken. Bij het vertrek zegt de koningin: “Dank voor uw bijzonder project”, waarop ik antwoord: “Met mij zijn er zo velen die samenwerken, ondersteunen, aanvullen en bemoedigen”. De koningin knikt en geeft me een hand.
Na drie uur ga ik naar huis met gevoelens aan de vrede te willen blijven werken, aan integratie en aan het beschermen van dat wat waardevol is.’
‘El Wifek’, door samenwerking sterk! Het centrum voor meervoudig gehandicapte kinderen in El Kef, Tunesië, wordt op 3 mei 2006 geopend!
Oct 2012
Jul 2012
Jul 2011
Jun 2011
Aug 2010
Jul 2010
Jul 2009
Jun 2009
Oct 2008
Jul 2008
Aug 2007
Oct 2006
Aug 2006
Apr 2006
Sep 2005
May 2005
Dec 2004
Jul 2003
Jan 2002
Jul 2001
Aug 1999

© 2013 Les Oiseaux Bleus Contact Me