Les Oiseaux Bleus

Geeft vleugels aan de hoop

De vuuzuzela is er niets bij

Nu we een paar dagen met de kinderen aan de slag zijn is het nieuwe eraf, het dagprogramma is bekend en de kinderen worden minder verlegen. Het dagprogramma is gister iets aangepast zodat we met de hele groep naar het voetbal konden kijken.

Hoi allemaal,

Nu we een paar dagen met de kinderen aan de slag zijn is het nieuwe eraf, het dagprogramma is bekend en de kinderen worden minder verlegen. Het dagprogramma is gister iets aangepast zodat we met de hele groep naar het voetbal konden kijken. Tijdens het voetbal heerste een gezellige sfeer. De Tunesische begeleiders hebben vrijwel de hele wedstrijd op trommels geslagen. Hierdoor konden we echt swingen. Omdat het nog altijd luider kan, heeft Ans bij elk doelpunt voor Nederland de groep op een fluitconcert getrakteerd. We waren bij wijze van spreken tot in Zuid-Afrika te horen. (De vuvuzela is hier niets bij 
wink_smile )

Na het voetbal zijn alle kinderen naar bed gebracht. Ik vind dit zelf erg leuk om te doen, omdat een van de meisjes waar ik voor zorg dan kirt van plezier. Deze lieverd kan niet praten maar laat via gedrag en geluidjes weten hoe zij zich voelt. Bij het naar bed brengen heb ik uitgebreid de gelegenheid om haar te kietelen. Daarbij heeft zij dan meer bewegingsvrijheid dan wanneer ze in de rolstoel zit. Wanneer iedereen in bed ligt, praat ik nog wat na met verschillende mensen . Dit is erg gezellig waardoor ik mezelf er echt toe moet zetten om rond elf uur in bed te liggen. Dit wilde gister niet echt lukken het was te gezellig.
embaressed_smile

Vanmorgen heb ik rond half acht de kinderen uit bed gehaald. Zo hebben we uitgebreid de tijd om wakker te worden. Dit geld vooral voor mij omdat ik ‘s ochtends zo duf als een konijn ben. Voordat het hele aankleedfeest kan beginnen, moet ik eerst nog wat kleding regelen voor de meiden. Als ik de deur uitstap komen drie meisjes naar me toegerend om me van een knuffel te voorzien. Na deze vrolijke begroeting ben ik klaarwakker. Dit had ik niet verwacht. Aida loopt ondertussen de binnenplaats op om te zien waar het vrolijke geluid vandaan komt. Dit komt wel erg goed uit want dan kan Aida kan mij aan kleding helpen. Wanneer ik bijna klaar ben met het aankleden vraagt Ans of ik even apart wil komen, ze vertelt me of ik ook bij een jongen wil helpen die doof is. Ik ben zelf slechthorend en vind het erg leuk om met kinderen te werken die ook een auditieve beperking hebben. De jongen was al aangekleed en zat een beetje om zich heen te kijken. Omdat hij wat verlegen overkomt begin ik eerst een spelletje handjeklap. Vervolgens vraagt zijn begeleider me of ik wil ondersteunen bij het insmeren van de antizonnebrand en geeft me de fles aan. Het insmeren verloopt ontspannen. Na een spelletje “ Wie kan er het snelst olie uitsmeren.” is het tijd om aan het ontbijt te beginnen. Met een gevulde maag wacht de hele groep op het vertrek naar het strand. Dit heeft nogal wat voeten in de aarde omdat niet iedereen zomaar in de bus kan stappen. Tijdens het wachten komt een meisje naar me toe die doof is, zij vraagt me via gebarentaal of we samen kunnen zitten. Ik vind het een grappige ervaring dat ik haar meteen begrijp. Ook tijdens het zwemmen vraagt ze of haar zwemvest uit mag. Als ik nee schud seint ze ‘Asjeblieft??’ Tunesische begeleiders hebben me tijdens het voetbal enkele Tunesische gebaren geleerd. Het zelfde meisje zat toen bij mij op schoot en weet me in middels te vinden als ze iets wil vragen. Helaas geef ik het zelfde antwoord als de andere begeleiders, het zwemvest blijft aan.

Na het zwemmen is het tijd om te lunchen. Ik zit dan weer naast de jongen en probeer hem te motiveren om rustig te eten. Dit wil redelijk lukken. Regelmatig corrigeer ik hem door de hoeveelheid eten op de lepel iets te verminderen (Het is wonderlijk dat hij een hele berg eten op een lepel kan krijgen) daarnaast kietel ik hem op zijn wangen wanneer hij een hap wil nemen terwijl hij de vorige nog niet heft door geslikt. Dit lijkt te werken want deze jongen protesteert niet en wacht met zijn volgende hap. Aan het begin van de siësta vraagt Ans me hoe het met de jongen gaat. Ik vertel dat hij mij lijkt te begrijpen en vaak doet wat ik van hem vraag. Wat kan ik nog meer wensen ?

Groetjes Marleen

Oct 2012
Jul 2012
Jul 2011
Jun 2011
Aug 2010
Jul 2010
Jul 2009
Jun 2009
Oct 2008
Jul 2008
Aug 2007
Oct 2006
Aug 2006
Apr 2006
Sep 2005
May 2005
Dec 2004
Jul 2003
Jan 2002
Jul 2001
Aug 1999

© 2013 Les Oiseaux Bleus Contact Me